با من از ماه بگو

بسم الله الرحمن الرحیم

۲۲ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «در راه» ثبت شده است

خواستن

دوشنبه, ۲۷ بهمن ۱۳۹۳، ۰۸:۴۰ ب.ظ

تا به حال دیده ای وقتی تصمیم به کاری می گیری هزار و یک اما و اگر پیش می آید؟ اصلا انگار تمام نیروی های بدجنس جهان که تا به حال در گوشه ای قایم شده بودند یک باره و در یک حرکت غافلگیرانه درست بعد تصمیم تو ظاهر می شوند و خودنمایی می‌کنند. یک سد بزرگ درست می‌کنند در برابر خواسته تو... دنیایی از  اشباح سیاه ترسناک دورت جمع می شوند و هو هو می کنند، نه سد می‌گذارد رو به رو را ببینی ... نه آن اشباح می‌گذارند چشم بچرخانی و چیزی را که میخوای پیدا کنی، درست همان ابتدا یک ترس بزرگ حاکم می شود و تو را به گوشه ای تنها روانه می کند. گوشه ای که فقط به درد کز کردن و غصه خوردن و توجیه آوردن می خورد...

این نیرو های بد جنس، این سد، این اشباح ترسناک بعضی اوقات از طریق اطرافیان آدم خود نمایی می‌کنند. پدر مادر برادر، دوست، آشنا فامیل... بعضی وقت ها شرایط نا مناسب بهانه می شوند...

همین که مخالفت و شرایط بد را می بینی سریع کنار می کشی و دیگر کاری نمیکنی...

زمان می گذرد و دیالوگی در زندگی تو غالب می شود، من می خواستم این کار را بکنم اما فلان مشکل پیش آمد ... من دوست داشتم فلان رشته را بخوانم اما پدرم اجازه نداد، من دوست داشتم کلاس بروم اما پول نداشتم، من می‌خواستم فلان حرفه شغلم باشد اما درآمد کافی نداشت، من می خواستم با فلان دختر/پسر ازدواج کنم اما مادرم مخالفت کرد.

من دوست داشتم، من می خواستم... تمام این حرف ها دروغ است! یک دروغ بزرگ... چون پشت هر خواستنی حتما تلاشی هست. نمی شود بگویی فلان چیز را دوست داشتم ولی حداقل تلاشی برایش نکنی و بعد که نشد همه تقصیر را گردن قسمت و زمانه بیاندازی و خودت را گول بزنی که خدا برایم نخواست و روزی من نبود و مدام بگویی الخیر فی ما وقع و این قسم توجیهات...

برو  و جلو آیینه بایست. به چشمان خودت نگاه کن. از خودت بپرس اصلا تو خواستی و نشد؟  تو خواستی که خدا نخواست؟ اصلا تلاشی کردی؟ قدمی برداشتی؟ نکند روزی بیاید و تمام این خواسته ها و دوست داشتن ها جلوی چشمانت پودر شود و به هوا رود؟ نکند خیلی زود، سریع تر از چیزی که فکرش را بکنی آن را از دست بدهی؟ این همه ترس به از دست دادنش می ارزد؟ حداقل یک کاری کن... قدمی بردار...
همین که اولین قدم را برداری قول می دهم سد کم کم ترک بر می‌دارد، اشباح محو می شوند و موانع یکی یکی کنار میرود... شاید کمی سخت باشد اما هر دوست داشتنی تاوانی دارد...
به خواسته هایت، به دوست داشتن هایت بها بده...
چیزی که تو  آن را می خواهی با ارزش ترین چیز دنیاست... فقط چون تو دوستش داری...
به کم قانع نشو...
همه را با هم بخواه...
توکل کن و با تلاش آرام آرام به جلو قدم بردار...

 

 

گل سر

 

 

 

پ.ن. این روزا تنها چیزی که از خودم می پرسم اینه: چی دوست داری؟

چیزی از دوست داشتنام یادم نمیاد... تو این چند سالی که زندانی بودم همه چیز از یادم رفته ... انگار همه ی خواسته هام یخ زدن...

از خواستن چیزای ساده شروع کردم... چیزایی مثل خریدن لاک های رنگی رنگی، گل سر با گلای ریز صورتی... کلاس جدی خیاطی...

کم کم دارم میرسم به چیزای مهم تر... و برنامه های چند ساله... من میتونم دوباره زنده بشم.

پ.ن.2 فردا میشه 100 روز... و 106 روز... الهی برای همه داده ها و نداده هات شکر

  • مداد رنگی

...

شنبه, ۲۸ دی ۱۳۹۲، ۰۶:۳۰ ب.ظ

اینکه کم می نویسم دلیل اصلیش عدم تمرکز و حواس پرتیه! اینکه من خودمو در گیر کارایی می کنم که حواسمو پرت کنه. 
خودم می خوام حواسم پرت باشه که به یه سری چیزا کمتر فکر کنم و راحت تر باشم اما همین راحتی کلی سختی با خودش داره...

افکار پریشون و بی نظم زندگیم رو پر کرده. برنامه ی خاصی ندارم. میرم شرکت، هر کاری بهم بگن انجام میدم و بر می گردم. 
تو راه و تو خونه هم پیگیریه مجدد برنامه ی حواس پرتی! 
برای همین نمیتونم حتی یه موضوع ساده رو هم تا آخرش بنویسم.
نباید اینطوری باشم. کلی کار عقب مونده دارم. کلی کار که ندیدشون می گیرم. و اطرافیانی که باید براشون خیلی کارا بکنم اما توانشو ندارم.
نمیدونم تا کی باید عقب نشینی کنم برای این آرامش مختصری که ته دلم رو گرفته. باید راهی باشه! راهی که چیزی فدای یه چیز دیگه نشه.
گاهی از خودم می پرسم این آرامش ارزشش رو داره؟ صادقانه بخوای بهش فکر کنی جوابش فقط یک "نه" ساده اس!
 
"باید جنگید! حتی اگه شکستی در کار باشه"
 
جمله ی قشنگیه! ولی من دیگه توانشو ندارم...
  • مداد رنگی

علی لعنت الله علی القوم الظالمین

شنبه, ۲۵ آبان ۱۳۹۲، ۰۳:۴۸ ب.ظ

دل شیر می خواهد... جرأت می خواهد و قلبی محکم، که راحت بگوید "علی لعنت الله علی القوم الظالمین"

 

خودم را ملزم نکردم به زیارت عاشورا خواندن. امسال هم پای خواندنش ننشسته ام مگر بر حسب اتفاق و بدون برنامه ی قبلی... بیشتر برنامه ام این است آرام سلام بگویم.
"السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین"
و به این امید دارم که هر سلامی، علیکی دارد.

 اما امان از وقتی که اتفاقی در مجلس زیارت عاشورا حضور پیدا کنم. طبق عادت از کل زیارت قسمت سلام هایش را میخوانم و وقتی به لعن ها می رسد اشکم جاری می شود.

"اللهم العن اول الظالم ظلم حق محمد و آل محمد..." اینجایش خیلی نگران کننده نیست. من هم همراه با کسی که زیارت را می خواند لعن می فرستم، چون واضح و مبرهن است که اولین ظالم چه کسی بوده. ضرری متوجه شخص "من" نخواهد شد. و به خاطر اینکه شخصش مشخص است من هم از ته دل به آن ملعون لعن می فرستم. اما... وقتی سخت میشود که پای "و آخر تابع له علی ذلک" به میان بیاید و دلت بریزد و لام تا کام نتوانی حرف بزنی از ترس اینکه نکند تو آخری باشی و یک لعن به باقی لعن های فرستاده شده به خودت اضافه کنی... در واقع یک لعن بیشتر به جان بخری!

و دلت برای خودت بسوزد که چقدر نگون بختی!!! ... که اول از همه معصومین زیارت عاشورا خوانده اند و آن ها اولین کسانی هستند که لعن فرستادند... حس بدی است. حس بیچارگی و نگون بختی به معنای واقعی...

به اینجای زیارت که میرسد ضجه های تو هم بالا می رود که "من نمی خواهم از لعن شدگان باشم خدااااااااااا" بعد از آن.... تو می مانی و دنیایی پر اشک و گیج می شوی در دنیا و آخرتی نامعلوم.

 

*باز هم التماس دعا

*هیئت مجازی  همچنان ادامه دارد...

  • مداد رنگی

اصلا با خدا قهرم!

پنجشنبه, ۲۴ مرداد ۱۳۹۲، ۰۳:۴۷ ب.ظ

ساعت هفت غروب بود. مامان از راه رسید. حوصله نداشتم. حتی حوصله ی خودمم نداشتم. می خواستم تنها باشم این بود که هر چی مامان صدا زد پا نشدم و گفتم ولم کنه به حال خودم. معمولا آدمایی که زیاد می خوابن نشونه ی اینه که احساس تنهایی می کنن. منم برای اینکه تنها باشم به خواب پناه بردم.

میدونستم خواب غروب خوب نیست اما خوابیدم. یه ساعت بعد صدای قرآن از تلویزیون اومد. مامان باز صدام زد که پاشو اذانه.

گفتم می خوام بخوابم. یه غلت خوردم و تو دلم گفتم اصلا با خدا قهرم! صورتمو توی متکا فرو بردم که اشکای شور و پر از املاحم! رو صورتم نیاد! 

ساعت 10 بلند شدم. مامان تو اتاق بود. داداش و بابا هنوز بیرون بودن. خواستم نماز بخونم... گفتم نه! با خدا قهرم. رفتم پای تلویزیون و باز به گریه (به صورت نا محسوس)... بابا اومد. مهربون و سر حال. سر به سرم می ذاشت اما من حوصله نداشتم. رفتم وسایل سالاد رو آوردم و خودمو سرگرم کردم. شام خوردیم و حدود 11 رفتم سر نماز...

خواستم قامت ببندم. یاد اون لطیفه ی با مزه افتادم: که طرف با خدا قهر بود می خواست فامت ببنده گفت: سه رکعت نماز مغرب می خوانم به هیچ کسی ام هیچ ربطی نداره :)))))) خنده ی ریزی اومد رو لبام. اما بازم باخدا قهر بودم.

نماز خونده نخونده پا شدم.
صبحشم همین طور. ظهرشم همین طور... تو دلم می گفتم:

"شاکی ام ازت خدا... برای اون جایی که حقم نبوده ازت شاکی ام..."

امشب میام مسجد. راستش هنوزم آشتی نیستم. میام چون بابام دوست داره بیام مسجد. 
میام به هیچ کسی ام هیچ ربطی نداره! 

اما...  اگه دوستم داشتی برای کمیل نگهم دار...

اگه دوستم داری تمومش کن...

  • مداد رنگی

بوی نم بارون!

پنجشنبه, ۶ تیر ۱۳۹۲، ۰۹:۱۱ ب.ظ

من هنوزم خودمو نشناختم! حالا که اینجام... حالا که از یزد دورم.... حالا که شرایط زندگیم از همه لحاظ نسبت به پارسال فرق کرده...میتونم برم بالای یک کوه بلند و تمام 6 سال گذشته رو اندازه ی یه بند انگشت ببینم! و جالبه که من هر روز چیزای جدیدی کشف می کنم که گاهی چندان دل انگیز نیست!

مثل مرور مفاهیمی چون: آرزو، انگیزه، هدف، تلاش، برنامه ریزی بلند مدت!

کسی باورش میشه من همه ی این ها رو ترم دوم دانشگاه جا گذاشتم؟واقعا باور نکردنیه!

یادم نبود که از 16 سالگی برای تحقق بزرگترین آرزوم برنامه ریزی کردم! و یادم نبود اصلا برای تحقق این آرزو بود که رشته ی نقاشی را انتخاب کردم! رشته ای که همیشه غرغر میکردم که بدون استفاده اس! و حالا باورم نمیشه که وقتی انتخاب رشته میکردم با آگاهی تمام این رشته را انتخاب کردم. و خودم خواستم که شهرستان درس بخونم! برای همین به خودم خیلی هم سختی ندادم و میانگین درس خوندنم از عمد روزی نیم ساعت بود!

تو دانشگاه ادامه دادم و پیگیری کردم. تابستان اولی که یزد بودم در به در دنبال خونه اجاره ای می گشتم که به خاطر کار تو شرکتی که پیدا کرده بودم بمونم اما هر چی گشتم پیدا نکردم و وقتی به شهر خودم برگشتم همه چیز یک باره تغییر کرد!

....

من تصمیم گرفتم یه چیزایی رو تو زندگیم تغییر بدم اما این یه چیزایی، همه چیز رو تغییر داد! حتی آرزو ها رو هم به دست فراموشی داد! انگار که آرزوی سابق با زندگیه جدید تطابق نداشته باشد!

و از همون موقع ترس های من ریز و ریز شروع کردن به رشد! انقدر بی صدا که خودم هم متوجه نشدم. و شرایط و اطرافیان عزیزی که به جای کمک هر لحظه به جوونه ی ترس من، آب دادن. روز به روز من رو کوچیک تر کردن و درخت ترس هام رو بزرگتر!

واقعا تا قبل از یک ماه پیش فکر میکردم سال های دانشجوییم بهترین سال های عمرم بوده! خوب بوده اما بهترین نبوده! بهتر بگم من توی اون سال ها بهترین نبودم! نمیتونم بگم اون سال ها کلا به هدر رفته! اما.... اما... واقعیتش اینه که بخشی اش از دست رفته...

گفتن این حرفا تو 26 سالگی به نظر مسخره میاد. من دیگه انگیزه ای برای بیرون کشیدن اون آرزوی دفن شده ندارم....


 

اما یه آرزوی جدید دارم. که به نفعمه که هر چی زودتر به ترس هام غلبه کنم!

من باید یاد بگیرم که نزارم هیچ کس و هیچ چیز حواسمو از خودم و آینده ای که برای خودم در نظر گرفتم غافل کنه... چیزی که اغلب اتفاق می افته همینه!


 

*نوشتن این پست با صدای رعد و برق شدید و بارون تند تابستونی همراه بود! و بوی نم.... بوی بارون! آخ که چقدر مست کننده اس!

*نمیدونم ببخشمت یا نه! زخمی که با بودنت به من زدی، عمیق تر از چیزیه که فکر میکردم!

  • مداد رنگی

من بی دلم

سه شنبه, ۳۱ ارديبهشت ۱۳۹۲، ۱۰:۱۸ ق.ظ

دلم را بر میدارم و و در دست میگیرم. زیر چادرم پنهانش میکنم. پنهانی ها باید پنهان بمانند.


 

قدم میزنم و میزنم... در کوچه هایی پر از سایه سار درختان بلند...

یک گردش دو نفره ... آخرین گردش دو نفره...

 با هم به طرف یک آپارتمان شیک با سنگ های سفید مبرویم...

و من... او را در سبد زباله ی همان ساختمان می اندازم.

از بالا نگاهش میکنم...

گریه میکند... گریه می کنم...

دلم برایش می سوزد...  برای دلم...

اما چاره ای نیست...

دور ریختنی ها را باید دور ریخت!


 


 

*إقرأ کتابک کفی بنفسک الیوم علیک حسیبا

  • مداد رنگی

حضرت پدر

شنبه, ۱۴ ارديبهشت ۱۳۹۲، ۰۲:۲۰ ب.ظ

115 روز از آن روز میگذرد! روزی که تصمیم گرفتم این دیدگاه را در زندگیم عملی کنم. روزی که دست برداشتم از معامله. حتی معامله با خدا! روزی که زندگی را مثل یک خط کش 60 سانتی دیدم. باریک و کوتاه! روزی که خودم را از پشت فرمان جسم و این دو چشم بیرون کشیدم. روزی که خودم را دختری دیدم خارج از خودم... با فاصله ی 100 متری از خودم... گاهی هزار متری. اندازه ی یک نقطه!
آن روز بود که یا علی گفتم و با پشتی گرم از حمایت پدرم* علی (ع) بلند شدم و ایستادم...
رکورد! بالایی هم زدم. حتی! که از خودم نبود ... از مدد علی (ع) بود.

زمین خوردم... یک ماه پیش! در دلم کمرنگ شد آن مهر و نیاز...
چرا؟ حساب کتابش سخت است. بعضی معادله ها پیچیده تر از دو دو تا چهار تای دنیایی است! این که من بنشینم و فکر کنم و فکر کنم که چه شد که زمین خوردم... فکر دنیایی.... جواب نمی دهد... به جواب نمیرسد!
جواب ساده تر از این حرف هاست:
من دست پدر را رها کردم...من چشم از او برداشتم... چشمی که فقط برای دیدن روی ماه او آفریده شده!


خدایا! خداوندا! یک لحظه دلم را از مهر علی (ع) خالی نکن... دلمان را...


*سیده نیستم اما علی علیه السلام پدرم است و فاطمه ی زهرا سلام الله مادرم....


 

  • مداد رنگی

شب نوشت ساده:

جمعه, ۱۳ ارديبهشت ۱۳۹۲، ۰۲:۲۴ ب.ظ
  • مداد رنگی

خوب باش!

جمعه, ۲۳ فروردين ۱۳۹۲، ۰۵:۴۴ ب.ظ

مامان چند روز پیش می گفت:"حتما سفر شمال رو برو! حتما! حال و هوات عوض میشه"
امروزم میگه: "حالت واقعا بده! می خوای قبل شمال یه سر اصفهان برو!"
یکی دیگه میگه از خونه بزن بیرون. کلاس برو ... برو کوهنوردی!
اون یکی میگه به بهانه ی فارغ التحصیلی بیا یزد!

اما چه فایده؟ این سفرها برای چه مدت میتونه آدمو آروم کنه؟ تا کی باید برای آروم شدن فرار کنیم؟
تا کجا راه فرار هست؟ راهش این نیست!
راهش اینه "الا بذکر الله تطمئن القلوب"

وقتی خدا هست احساس ناراحتیه من بی معنیه! اما چه با معنی چه بی معنی... من واقعا حالم خوب نیست!
میدونم کوچیکه.. میدونم چیز مسخره ایه! اما چیزیه که هست!

این یعنی ارتباط من با خوبی های جهان قطع شده! من به بالا وصل نیستم!
باید وصلش کنم.

همین!


 

  • مداد رنگی

شکرانه

يكشنبه, ۲۹ بهمن ۱۳۹۱، ۱۰:۲۹ ب.ظ

اشک شوق امانم نمیدهد!
خدای خوبم... خدای مهربانم....
همیشه در آرزویش بودم و هیچ وقتِ هیچ وقتِ هیچ وقت فکر نمیکردم چنین روزی را ببینم!

بالاخره توانستم... بالاخره توانستم!


 

این توان هم از توست! همه چیز از توست...
این بار هم در توانم نیست سپاس مهربانی هایت! باز هم ناتوانی ام را ببخش. مثل همیشه...
سپاس و هزاران سپاس!

  • مداد رنگی